Η μακρόχρονη απουσία μας από το blog πρέπει να λάβει τέλος. Είμαστε λίγο busy τελευταία... :P Δεν είναι ακριβώς post αλλά πάρτε ενα τραγουδάκι που ανακαλύψαμε πριν κάνα χρόνο και μας άρεσε.
Κυκλοφόρησε το 1978 στον δίσκο Taken by Force των Scorpions. Τα μαγικά στην κιθάρα ανήκουν στον Ulrich Jon Roth που συνεργάστηκε με τους Scorpions για τελευταία φορά σε αυτό το album.
P.S. Αν και μας ζητήθηκε, αφιέρωμα στους Scorpions (ή σε άλλη μεγάλη και τρανή μπαντα) δεν νομίζω να κάνουμε. Όχι για κάνα άλλο λόγο πέρα του ότι έχουν ήδη γραφτεί πάρα πολλά και απλά θα γίνει copy - paste του wikipedia :P . Ανακαλύψεις σαν κι αυτή όμως θα τις μοιραζόματε.
Μου θύμισε λοιπόν το προηγούμενο post του κάλπμαν το ταινιάκι των Mogwai (ονόματι Burning) του οποίου teasers κυκλοφορούν εδω και καιρό στο youtube και θα κυκλοφορήσει κανονικά τον Αυγουστο (αυτό τον Αύγουστο) απ' όσο γνωρίζω.
Πάρτε μια γεύση λοιπόν από μερικά γνωστά κομμάτια των Mogwai και αφεθείτε στους ήχους τους με την βοήθεια της ατμόσφαιρας που δημιουργεί το ασπρόμαυρο των video.
Όταν ο Elvis συνάντησε τον Junkie XL το 2002 για διαφήμιση μιας εταιριούλας (γνωστής αλλά δεν έχει σημασία) το αποτέλεσμα ηταν gamato. Σαν άλλος Fatboy Slim ο τυπάς μας χάρισε την πιο φρέσκια έκδοση ενός πολύ ανεβαστικού (αλλά καθόλου ξεπερασμενου) ρυθμού στο "A little Less Conversation".
Παρακάτω μια σύνθεση με theme το κομμάτι και ήρωα τον Keanu Reeves που με έφτιαξε τη διάθεση κατα πολύ... (το original clip εδώ)
Στις δύσκολες τούτες μέρες, χρειάζονται δράσεις και όχι λόγια... και ο Keanu μας το δείχνει με τον τρόπο που ξέρει αυτός καλύτερα.
Όπως λένε και τονίζουν σε κάποια reviews που διάβασα δεν είναι η boy band 5ive. Όχι ότι τους ήξερα και από χθες τους τελευταίους αλλά κουβέντα να γίνεται.
Ετούτοι εδώ παίζουν post rock, κινούμενοι ανάμεσα σε stoner metal και πιο χαλαρούς post rock ήχους. Βαριές, ευέξαπτες κιθάρες σε ωραία δεμένα κομμάτια με ενδιαφέρουσες εναλλαγές που δεν κουράζουν αλλά κρατάνε το ενδιαφέρον σε όλο τον δίσκο. Προσωπικά μου θύμισαν ένα μείγμα Pelican και And So I Watch You From Afar (οι "μπουκωμένες" κιθάρες των πρώτων και τα ριφάκια των δεύτερων).
Τα κομμάτια έχουν ένα χαρακτήρα αφηγηματικό. Ιδιαίτερα το News I το οποίο στα 2/3 του είναι ήπιο κρύβοντας μέσα του κάτι σαν προειδοποίηση και το υπόλοιπο είναι ένα ξέσπασμα.
Χεχ. Το βάπτισμα πυρός με την πειρατεία στο Ίντερνετ το έλαβα μέσω Napster. Τα δύο πρώτα κομμάτια που κατέβηκαν μετά συστάσεως και πολύ προσπάθειας (36.6 kbps modem και δωρεάν σύνδεση μέσω x-treme γαρ.) ήταν το "Closer" των Nine Inch Nails και το "Falling Away From Me" των Korn.
Το αποτέλεσμα για όσους με γνωρίζουν, και δη μουσικά, είναι εμφανές. Ανήκω περήφανα στη γενιά που έζησε τις ένδοξες μέρες της Nu-metal, με την Roadrunner να γίνεται κολοσσός, τα αγγλικά και αμερικάνικα περιοδικά να ασχολούνται με την πάρτη μας στα 2/3 της ύλης και των εξώφυλλων τους, και η οργή της νεολαίας που χωρίς να το καταλαβαίνει ακριβώς αισθανόταν την άφιξη του κόσμου του Bush, της τρομοκρατίας, της οικονομικής και ηθικής χρεωκοπίας, και έφερε μια απίστευτη και αδικαιολόγητη στους τρίτους οργή. Σαν τα emo, μόνο με τα αρχίδια της punk και μόνιμη περίοδο.
Ωραίες εποχές.
Μέσα στις μπάντες που είχαν ξεχωρίσει τότε, οι Deftones. Χωρίς την εκκεντρική εμφάνιση άλλων σχημάτων όπως οι Slipknot, Static-X, Korn και Manson, οι Deftones ξεχώριζαν αρχικά στο πόσο συμβατικοί φαινόταν στον χώρο τους, μαζί με την υποστήριξη της Maverick Records, το παρακλάδι της Warner που είχε αγοράσει η Madonna. Το ηχητικό αποτέλεσμα;
Μερικά από τα βαρύτερα riffs της nu-metal, σε κοφτούς ρυθμούς που σε γρονθοκοπούν μέχρι καθήλωσης ή πιο συχνά χτυπήματος σε σαλόνια, εφηβικά και φοιτητικά δωμάτια, και ένας Chino Moreno, με τις φωνητικές του επιδόσεις να κυμαίνονται από τραγούδι σε ψυχωτικές εκρήξεις ενός ανθρώπου φαινομενικά φυσιολογικού που απλά ξεπερνά κάθε όριο συγκράτησης και χάνεται μέσα στην οργή του, βγάζοντας στίχους και ήχους σκοτεινούς και άρρωστους, ακόμα και όταν δίνονται μελωδικά ή σχεδόν ψιθυριστά (πχ. το απίστευτο "Change (in the house of flies)" ), πάντα ανακλώντας την εικόνα της μπάντας και συχνά των ακροατών για τον κόσμο γύρω τους.
Το "Diamond Eyes", η τελευταία δημιουργία των Deftones, δεν ξεφεύγει από την συνταγή που τους ξεχώρισε από το κύμα σχημάτων της εποχής που οδήγησε και το είδος σε τελικό ξεπεσμό. Με singles όπως το "Rocket Skates" "Diamond Eyes" και άλλα διαμάντια μέσα στο δίσκο όπως το "CMND/CTRL" και το "This Place Is Death", ο δίσκος δεν θυμίζει απλά τις καλές μέρες των Deftones, αλλά όλης της Nu-Metal, της ποιότητας των δίσκων που την ανέβασαν στο προσκήνιο, και το πως θα μπορούσε να ξαναμπεί εκεί.
Ενοχλήστε λοιπόν τους γείτονες σας με τα official videos των 2 singles παρακάτω..
