It Might Get Loud... indeed!

Ένα documentary film για τις ιστορίες του Edge, του Jack White και του Jimmy Page, τριών μυθικών μουσικών όπου ο καθένας στιγμάτισε λίγο πολύ την γενιά του, όλες τους πλεγμένες υπό το πρίσμα του κυριότερου μουσικού οργάνου της rock. Προσωπικά, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τις διαφορετικές προσσεγγίσεις των πρωταγωνιστών όσο και τις εξομολογήσεις τους, καθώς ταξίδευαν σε αναμνήσεις μέσα στα χρόνια που διαμορφώνονταν σαν μουσικοί!

Ο Davis Guggenheim έκανε αρκετά καλή δουλειά όσον αφορά τις ξεχωριστές στιγμές των τριών. Περιέχει πολύ μουσική, πολλά riffs, άφθονα πλάνα από συναυλίες και πολλές πολλές κιθάρες, ενώ καταλήγουν στις αγαπημένες τους με τις οποίες ξεκίνησαν ή συνήθισαν να παίζουν! Στη συνάντηση τους όμως περίμενα περισσότερα.. Anyway δε θέλω να προκαταβάλλω κανέναν για το φιλμάκι, (τα σπάει αυτό είναι δεδομένο! :P) πορώβιους ή μη, αλλά οι φάτσες του Jack και του Edge όταν ο γερόλυκος κ.Page τζαμμάρει στους ήχους του Whole lotta love είναι όλα τα λεφτά! Εκτός των στιγμών που ο καθένας δείχνει παραδείγματα του ταλέντου του στους άλλους δύο, στους τίτλους τέλους παίζουν και οι τρείς μαζί! Να ένας τρόπος να δούμε όλα τα "γράμματα" στο τελος :P

Δείτε το δυνατά!
Cheers!

Welcome to the world of Pain of Salvation. Come inside, have a cup of life…

…but know this – go too deep and you might never be the same again!

Με αυτή την προσφώνηση μας καλοσορίζουν στο επίσημο site τους.. Όσοι τόλμησαν, θα πούν ότι έχουν δίκιο!

Αποτελούν επάξια, έναν ποιοτικό πυρήνα τα τελευταία χρόνια στην υποτιμημένη ομολογουμένως, metal σκηνή. Ο λόγος για τους Σουηδούς Pain of Salvation, οι οποίοι στηρίζουν -με τα 1000, το ευρωπαϊκό οχυρό (όπως κάνουν άλλωστε για χρόνια μεγάλα σουηδικά ονόματα όπως οι In flames, Opeth κλπ). Ο ιδυτής και vocalist Daniel Gildenlöw από την τρυφερή ηλικία των 11 όπου και ίδρυσε την πρώτη του μπάντα, είχε διακριθεί στα φωνητικά. Σήμερα χαρακτιρίζονται από τα καλύτερα progressive metal συγκροτήματα, ενώ μόνο τυχαίο δεν είναι ότι οι Dream Theater τους έχουν επιλέξει ως support για τις επόμενες περιοδίες τους! Ηχογράφησαν το πρώτο τους album "Entropia" το 1997 ενώ διανεμήθηκε από τις δισκογραφικές μάλλον επισοδειακά, αφού στην Ευρώπη αυτό πραγματοποιήθηκε δυο χρόνια μετά. Κατέκτησαν την παγκόσμια σκηνή στο τρίτο album τους "The Perfect Element, part I" το 2000 ενώ αυτό που τους ξεχώρισε πραγματικά από το "πλήθος" ήταν τo concept album τους με τίτλο "ΒΕ" το 2004. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Gildenlöw το επεξεργάζοταν από το 1996!
Έχουν να εμφανιστούν στις ΗΠΑ από το 2004 όπου εναντιώθηκαν στην πολιτική του Bush μεταξύ άλλων και για το "φακέλωμα" των όποιων επισκεπτών τους. Άγνωστο το αν ο Obama θίγει ή όχι τα δημοκρατικά δικαιώματα του Gildenlöw, οι ίδιοι δεν έχουν ανακοινώσει ακόμη εμφάνιση στις ΗΠΑ.

Εν αναμονή του νέου τους album "Road Salt" μας έδωσαν υλικό για να τσιμπολογάμε, στο πρώτο και πρόσφατο EP τους "Linoleum" (2009), όπου με πιο ψυχεδελική διάθεση, βαρύ ήχο και δυνατά riffs με περισσότερο hard rock ύφος (μερικά σημεία του θυμίζουν Sabbath και Tull) φωνάζουν δυνατά παρών!

Πρόσφατα επαιξαν στη Θεσσαλονικη σε ένα mini metal festival με αρκετά ονόματα (Lake Of Tears - επίσης Σουηδοί, Agua De Annique, Disillusion, Scar Of The Sun)...

Δυστυχώς δεν παρευρέθηκα, οπότε όποιος ήταν εκεί ας μας αφήσει ένα feedback...

Beware of Safety

Ένας από τους καλύτερους δίσκους που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό έρχεται από τους Beware of Safety. Οι “σκύλοι” των Αμερικανών ποστ ρόκερς κυκλοφόρησαν την χρονιά που μας πέρασε και αποτελεί την δεύτερη και καλύτερη δουλειά τους μέχρι στιγμής.

Όμορφες, ατμοσφαιρικές, καλά δεμένες μεταξύ τους μελωδίες με μια διάχυτη μελαγχολία και νοσταλγία. Αυτή είναι μια σύντομη περιγραφή του Dogs. Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το Supposed Common, το ομώνυμο Dogs καθώς και το Yards and Yards, ενώ ολόκληρος ο δίσκος ταιριάζει πολύ σε βροχερή μέρα.

In Memoriam...

...κάτι Αυστραλοί πιτσιρικάδες είχαν κάνει μια μπάντα κάπου εκεί στα '90s, η οποία έκανε (μεταξύ άλλων) ένα τραγουδάκι, το 1999.

Η μπάντα είναι οι Silverchair, το τραγουδάκι / έπος κατά λάθος είναι το "Anthem for the Year 2000".

Θα μπορούσε να λέγεται και "Anthem for the Year 2010". Αφιερωμένο, χωρίς πολλά πολλά, στην ιερή αυτή οργή των νέων του 99, των νέων του 09, όλων αυτών που προτιμούν να οργίζονται και να το δείχνουν εκεί που πρέπει, παρά να συνεχίζουν σιωπηρά και σκυφτά, μήπως και το 2020 δεν χρειαζόμαστε τέτοια τραγούδια...




Lyrics:


We are the youth, we'll take your fascism away,
We are the youth, apologise for another day.
We are the youth, and politicians are so sure,
We are the youth, and we are knocking on this door.

Never knew we were living in a world
with a mind that could be so sure,
Never knew we were living in a world
with a mind that could be so small.
Never knew we were living in a world
And the world is an open court,
Maybe we don't wanna live in a world
where our innocense is so sure.

We'll make it up to you in the year 2000 with

Never knew we were living in a world
with a mind that could be so sure,
Never knew we were living in a world
with a mind that could be so small.
Never knew we were living in a world
And the world was an open court,
Maybe we don't wanna live in a world
where our innocense is so sure.

We'll make it up to you in the year 2000,
Build it up with you in the year 2000,
Make it up to you in the year 2000,
Build it up with you in the year 2000 with you...

Never knew we were living in a world
With a world that could be so sure,
Never knew we were living in a world
with a mind that could be so small.
Never knew we were living in a world
where the world is an open court,
Maybe we don't wanna live in a world
World even cares at all

We'll make it up to you in the year 2000,
Build it up for you in the year 2000,
Make it hard for you in the year 2000,
Build it up for you in the year 2000,
Make it hard for you in the year 2000,
Build it up with you in the year 2000 with you.




Συγγνώμη Αλέξη. Δεν ξεχνάμε.

Basstards on medication

Ως ανάπηρος πολέμου (της αιώνιας μάχης μεταξύ λογικής και του υποκατάστατου της που διέπει τον ελληνικό στρατό), έχω πλέον ένα πλεόνασμα χρόνου και ενέργειας που κάπου έπρεπε να εκτονωθεί, πέρα από επιθέσεις με πατερίτσες στον αδερφό μου.



Έτσι, πέρα από τα φάρμακα μου, πήρα και ένα μπάσο. Και ως κάθε νέος και άπειρος οργανοπαίχτης, ήδη έχει ξεκινήσει η απαραίτητη αναδρομή σε αγαπημένες μουσικές με έμφαση στο εν λόγω όργανο.

Κάνοντας την υπέρβαση εδώ, θα περιοριστώ σε μια μόνο αγαπημένη μπάντα, η οποία τόσο από άποψη φαρμάκων όσο και μπάσου, έχει πλεόνασμα..

Queens of the Stone Age στο παλιό και αγαπημένο "Feel Good Hit of the Summer", live, για να χαζεύουμε τον overdressed για την περίσταση Nick Oliveri να τα σπάει...




Και για να προλάβουμε τις κακές γλώσσες σχετικά με το κοινωνικό μήνυμα του παραπάνω κομματιού, "Better Living Through Chemistry", οπού γίνεται ξεκάθαρο (?) πως τα παιδιά αναφέρονται σε θεραπευτική χρήση φαρμακευτικών. Ε?

Καλά. Winners don't do drugs. Αλήθεια. Τέλος πάντων, απολαύστε το βίντεο.

Το κοινωνικό μήνυμα ήταν μια προσφορά του Τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.  

Not for want of trying…

Όταν τα πράγματα πάνε στραβά (και γενικά έτσι φαίνεται να πηγαίνουν παγκοσμίως) πρέπει που και που να θυμώνουμε και να αντιδρούμε, να θυμόμαστε ποιοι είμαστε και να μην ανεχόμαστε τα πάντα.

Το τραγούδι των Maybeshewill, Not for want of trying περιλαμβάνει sample από μια ταινία του 1976, το Network και αποτελεί τον λόγο ενός παρανοϊκού τηλεοπτικού παραγωγού κατά την διάρκεια εκπομπής στην τηλεόραση. Αποτελεί το καλύτερο κομμάτι του δίσκου (Not for want of trying) κατά την γνώμη μου. Δυνατό κομμάτι, υπέροχες, σχεδόν λυτρωτικές κιθάρες, διαπεραστικά πλήκτρα και ωραίοι ρυθμοί στα drums.

Ο δεύτερος δίσκος τους λέγεται ‘’Sing the Word Hope in Four-Part Harmony’’ και κυκλοφόρησε φέτος. Περιλαμβάνει εξίσου δυνατά κομμάτια και σαν σύνολο μου άρεσε ιδιαίτερα.

(Ένα ευχαριστώ στον Χρήστο που τους πρότεινε)

Περιπλανήσεις

Μικρές, μεγάλες, με ή χωρίς σκοπό, κάθε είδους. Κάπως έτσι είναι η περίοδος που περνάμε. Καλώς η κακώς αλλάξαμε κεφάλαιο στην ζωή μας και ακόμη δεν ξέρουμε που πατάμε και τι μας περιμένει. Επειδή όμως τα προηγούμενα κεφάλαια δεν έχουν διαγραφεί κατά καιρούς με αφορμή κάποιο ερέθισμα –στην παρούσα περίπτωση ένα τραγούδι- επανέρχονται στην μνήμη. Το έχουμε συζητήσει επανειλημμένως άλλωστε το πώς τραγούδια συνδέονται με στιγμές και περιόδους.

Μικρές περιπλανήσεις λοιπόν … από το ομώνυμο συγκρότημα και τον ομότιτλο δίσκο. Ένα τραγούδι που μου θυμίζει τον τελευταίο χρόνο που περάσαμε όλοι μαζί σαν φοιτητές. Μου θυμίζει μεταμεσονύκτιες εκπομπές στο ραδιόφωνο και μαζώξεις σε σπίτι για τσίπουρο και κουβέντα. Γι αυτό και αφιερώνω το post και το τραγούδι σε εμάς … και λέγοντας εμάς εννοώ τους 3 συντελεστές του blog και τον 4ο συντελεστή της παρέας που βρίσκεται στην Κρήτη.

Cheers
P.S. Το βίντεο δεν μ’ αρέσει αλλά τέτοια ώρα καλύτερο δεν βρήκα :P